Column

4 september 2010, theatercafé ICO

De bezuinigingen vragen om herziening of een heroverweging van nieuwe en bestaande zaken. Waarom doe je iets? Wat is het doel? Doen we het efficiënt en effectief? Hoe organiseren wij dat slimmer? Wat mag je van de mensen zelf verwachten? Deze vragen passeerden de revue op de miniconferentie ‘Werken in de wijk’ op 24 september 2010 in het theatercafé van het ICO, georganiseerd door de gemeente. Gastspreker dhr. Jos van der Lans sprak over de sociaal werker. Van der Lans is van origine cultuurpsycholoog en journalist/publicist en schreef in 2008 het boek ‘Ontregelen’. In dat boek pleit hij voor een herovering van de werkvloer door professionals, om te ontsnappen aan de vervreemdende regelzucht en proceduredwang in de publieke sector. Zijn nieuwe boek ‘Eropaf!’ laat een uitwerking zien van deze gedachte. Van der Lans nam ons in zijn lezing mee van vroeger tot nu. Van regelgeving naar de ‘hippietijd’, waarin juist de regelgeving ter discussie werd gesteld en het individu voorop kwam te staan. Hij bracht ons bij het nu, waar wij willen dereguleren en een balans zoeken tussen wat moet en wat kan.

Er waren erg veel  betrokken medewerkers aanwezig. Medewerkers vanuit het sociaal beleidsveld: opbouwwerkers en jongerenwerkers, maar ook externen betrokkenen zoals mensen van de GGZ en maatschappelijk werkers van Noordermaat. Er werden ideeën geopperd: hoe voorkom je draaideureffecten, eindeloze doorverwijzingen en wie is uiteindelijk de ‘probleemhouder’, degene die ervoor zorgt dat iemand ook echt geholpen wordt? Dat is bijvoorbeeld de sociaal werker in de wijk. Eén persoon die coördineert, doorstuurt en overlegt met de verschillende betrokken partijen.

De conclusie is dat er beter samengewerkt moet worden tussen de verschillende instellingen. Niet alleen vanwege de bezuinigingen, maar omdat de maatschappij complexer is geworden. De mensen zijn mondiger geworden, maar ook weer niet iedereen. Een probleemhouder, zoals bijvoorbeeld de sociaal werker, kan een helpende hand bieden. Deze kan de vraagsteller zelf de vraag stellen wie in zijn of haar directe omgeving kan helpen. Niet kijken naar wat iemand niet kan, maar kijken wat iemand wel kan. Vanuit eigen kracht, soms is er slechts een zetje nodig.

Noaberschap op zijn Drents. Uit het hart van D66. Kijkt u maar eens naar de grondbeginselen van D66!

Er is nog een lange weg te gaan. Prettig was het om te constateren dat de professionals zelf inzien dat samenwerken, met respect voor elkaars discipline, de toekomst heeft. De wijze waarop deze weg ingeslagen moet worden is niet glashelder. Maar dat het moet staat buiten kijf. Een uitstekend minicongres dat tot nadenken stemt, maar zeker een vervolg moet krijgen om zaken te concretiseren. Met alle betrokken partijen erbij.